Dżuma – Albert Camus

Dżuma” to wydana w 1947 roku metaforyczna powieść francusko-algierskiego pisarza Alberta Camus. Książka opowiada o pladze dżumy, która ogarnęła miasto Oran w północnej Afryce. Bohaterowie poprzez swoje zachowania przedstawiają jak zaraza, uwięzienie i ekstremalne sytuacje wpływają na ludność, a autor zadaje pytania egzystencjalne dotyczące każdego człowieka.

Fabuła

Akcja powieści “Dżuma” ma miejsce w latach 40-tych XX wieku (https://www.taniaksiazka.pl/dzuma-albert-camus-p-865367.html), ale uważa się, że oparta została na wydarzeniach jaki odbywały się w Oranie w 1849 roku, kiedy panowała epidemia cholery i umarł znaczny procent ludności. Głównym bohaterem i narratorem książki jest doktor Bernard Rieux, który w obliczu zagrożenia stara się walczyć o życie pacjentów i przynieść im ulgę w cierpieniu. Lekarzowi pomagają dziennikarz o nazwisku Rambert i urzędnik Grand. Mieszkańcy początkowo lekceważą pierwsze oznaki epidemii, żyją jak zawsze i spędzają pierwsze dni beztrosko na zabawie. Po pewnym czasie sytuacja zaczyna się wymykać spod kontroli i miasto trzeba zamknąć i odizolować od reszty świata. Ludzie zmieniają się z dnia na dzień i przybierają różne postawy. Jedni bohatersko pomagają, a inni popadają w obłęd, przygnębienie, albo dokonują okrutnych czynów, aby za wszelką cenę przetrwać.

Symbolika powieści

“Dżuma” to powieść o znaczeniu uniwersalnym. Albert Camus poprzez ukazaną historię pokazuje pewne prawdy dotyczące ludzkości i świata. Epidemia, która pustoszy Oran symbolizuje zło znajdujące się każdym człowieku i z którym każdy powinien walczyć. Dżuma symbolizuje także wojnę, totalitaryzm i żywioł, którzy może przyjść nagle i wszystko zniszczyć, a ludzie nie mogą mieć na niego żadnego wpływu. Autor powieści stworzył swoje dzieło w wyniku swoich własnych doświadczeń życiowych – przeżył wojnę, śmierć bliskich i wiedział co to znaczy czuć się stale zagrożonym.

Kilka słów o autorze

Albert Camus (1913-1960) był pisarzem, eseistą i dramaturgiem urodzonym w Algierii w rodzinie francuskich osadników. Uważany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli nurtu w literaturze zwanego egzystencjalizmem. W czasie II wojny światowej zajmował się redagowaniem pisma podziemnego „Combat” w Paryżu, a po wojnie ostro krytykował Stalina i ujawnił niektóre zbrodnie ZSRR. W 1957 roku Camus otrzymał Nagrodę Nobla z literatury za swoje dzieła, w których ukazywał znaczenie sumienia ludzkiego. Do najsłynniejszych dzieł pisarza należą:

  • “Mit Syzyfa” (1942)
  • “Obcy” (1942)
  • “Nieporozumienie” (1944)
  • “Człowiek Zbuntowany” (1951)
  • “Upadek” (1956)
  • “Wygnanie i królestwo” (1957).
Ludzie zdjęcie utworzone przez yanalya - pl.freepik.com